Recruitment of mensenhandel?

Normaal regel ik mijn eigen opdrachten. Dag mag je verwachten van iemand die sales in zijn bloed heeft. Dat zijn kort- of langlopende trajecten op het gebied van communicatie, training, strategie en interim management. Soms alleen, maar meestal met ons tweemens-JamaarHOEdan-team. Toch houden we ook altijd de interim-marktplaatsen in de gaten. Omdat we niet álles kunnen overzien. En omdat daar soms opdrachten worden aangeboden die naadloos aansluiten op wat wij kunnen en wat wij willen.

Zo hebben wij een abonnement op http://www.interim-netwerk.nl. Een marktplaats waar tussenpersonen en recruiters en soms de eindopdrachtgever vacatures plaatsen. Je kunt dan reageren en de afhandeling is keurig. Het lastige van deze site vind ik wel dat je niet weet wie er achter de vacature zit, dus het uitvragen van meer informatie is altijd een gok. Maar goed, dat is het concept en over interim-netwerk wat ons betreft geen klachten.

Afgelopen week viel mijn oog daar op een interim traject dat -volgens mij- naadloos aansluit bij mijn CV. De tekst luidde:

Plaats/regio: Zuid-Holland

Bedrijf: Gemeente.

Profiel van de opdracht: Over bepaalde thema\'s zullen Dorpsgesprekken gevoerd gaan worden met de samenleving. De kandidaat die wij zoeken zal vorm gaan geven aan deze Dorpsgesprekken. De werkzaamheden zullen daarbij zowel strategisch adviserend / beleidsmatig van aard zijn, maar soms ook praktisch van aard (de bijeenkomsten moeten ook daadwerkelijk georganiseerd worden). Er zal sprake zijn van contacten op alle niveaus (samenleving, raad, college en breed ambtelijk).

Profiel van de interim manager: Eisen: 1. relevant WO diploma; 2. kennis door o.a. werkervaring van de spelers en het speelveld (samenleving, raad, college en ambtelijk) in deze gemeente, maar heeft actieve rol of belangen in deze gemeente; 3. ruime werkervaring op het gebied van bestuurlijke, functionele en organisatorische verhoudingen bij gemeenten; 4. uitstekende sociale vaardigheden voor het creëren van draagvlak; 5. beschikbaar voor een intakegesprek op 30 januari.

Opmerkingen: Past u perfect in het profiel, mail dan uw CV en scherpste tarief uiterlijk woensdagochtend 17-1-2015. Geef van elke eis concreet aan waarom u er aan voldoet.

Ik heb onmiddellijk gereageerd.  Aan het eind van de dag kreeg ik een reactie:

Hartelijk dank voor uw interesse.Helaas lijkt u minder goede dan enkele andere kandidaten aan eis 2 te voldoen, ziewww.interim-netwerk.nl/inlineframe.php?id=8&rij=28238&totaal=ja. Daarom zal ik u niet kandidaat stellen. Graag tot een volgend keer!

Uiteraard was ik verbaasd. Ik zie een 100% match, maar dat kan aan mij liggen. Dus ik belde de afzender, die de heer B.E. van bureau O. uit Aalsmeer bleek te zijn. Hij nam niet op. Wel kreeg ik een tweede mail:

Ik hoorde uw voicemail.Belangrijkste reden voor afwijzing is dat u werkervaring mist in de betreffende gemeente terwijl de opdrachtgever dat nadrukkelijk wel vraagt.

Huh? Er staat toch helemaal geen gemeente genoemd? Dat is raar. Een criterium dat hard is maar dat niet genoemd wordt. Dus ik reageerde:

Aha. Welke gemeente is dit dan? Ik heb namelijk niet alle gemeentes van de afgelopen 20 jaar opgesomd. Dat ging wat ver. Ik zou u graag even spreken. 

Opnieuw geen telefoontje. Wel opnieuw een mail.

Ik ga de gemeente niet noemen. Het spijt me. 

Nog meer verbazing. Ik zocht de site op van het bureau. Hierop staat onder andere:

Voor bedrijven en (semi-)overheidsinstellingen is O. een aantrekkelijk alternatief voor de tijdelijke inhuur van hoger opgeleid personeel.

Ons bestand telt enkele duizenden zelfstandige adviseurs, interim-managers, juristen, technici, ICT-ers en financiële specialisten.  

Natuurlijk, daarom plaatst u de vacature op een anonieme website en wilt u geen details over de opdrachtgever verstrekken. En het gaat nog verder:

We beschouwen onze opdrachtgevers en aangesloten professionals als volwaardige partners, en behandelen hen altijd op een wijze zoals we zelf behandeld willen worden. De ‘kleine lettertjes’ in onze contracten houden nadrukkelijk rekening met de belangen van opdrachtgever en zelfstandige professional.

Het zonder enige echte motivering afserveren van potentiële kandidaten zónder overleg met de opdrachtgever ziet bureau O. kennelijk als het fatsoenlijk omgaan met volwaardige partners. Nou ja, om een lang verhaal kort te maken: Bureau O. geeft aan altijd net zo behandeld te willen worden als zij de professionals behandelt. Ik heb dan ook teruggemaild:

Ik vind dit een rare manier van recruteren. Op het onbeschofte af zelfs. 

Let wel, ik heb niets tegen goede recruiters. Mensen die investeren in de relatie met hun bestand van professionals en hun klanten. Mensen die weten wat er speelt en de vraag zo goed mogelijk proberen te beantwoorden. Ik werk graag met zulke partijen, of het nou gaat om inhuur vanuit JamaarHOEdan of om het helpen van hún eindklant. Dat zij betaald worden voor hun dienst is niet meer dan logisch. Ik hoopte alleen dat dit soort cowboyrecruiters inmiddels niet meer bestond. Dit heeft weinig te maken met recruitment, maar meer met dozen schuiven. Mensenhandel, letterlijk.

PS: Beste gemeente in Zuid-Holland: mocht u geïnteresseerd zijn om in contact te komen, u mag mij bellen op 06-15940945. Mijn CV stuur ik u graag toe, en u kunt vast kijken op LinkedIn.

PPS: En mocht u een goede en vooral betrokken recruiter zoeken, bel dan bijvoorbeeld eens met Ursula Schouten van Imsus of met Goos Terschegget van Mosselect. Mensen die wél betrokken zijn bij opdrachtgever én opdrachtnemer.

Fietsen zonder zijwieltjes

Mijn zoontje is vijf jaar. En stoer. En toch... alle kinderen in de buurt fietsten al tijden zonder zijwieltjes, maar hij niet. Sterker nog, sinds de buurkinderen zonder zijwieltjes fietsten, fietste hij helmaal niet meer. Keer op keer hield ik hem voor: ‘Kom, dan gaan we oefenen’. Waarop steevast zijn antwoord was: ‘Pap, als ik het kan, dan ga ik fietsen’. Dat je moet oefenen om iets te leren, geloofde hij niet. Dat het niet erg is om iets niet te kunnen, hielp niet. Dat ik mee zou gaan en hem zou vast houden, hielp niet. Geen enkel argument kon hem overtuigen. ‘Ik ga fietsen als ik het kan’. En daarmee basta. Ik had beter moeten weten.

Twee weken terug kwam ik uit mijn werk. Mijn zoontje wachtte me op met een grote grijns. ‘Pap, ga even mee naar buiten, ik heb een verrassing voor je’. Buiten had hij zijn fietsje neergezet. Ongelovig keek ik hem na terwijl hij wegfietste. Foutloos. In control. Ook remmen ging prima.

Ik heb er een tijd over na nagedacht. Mijn zoontje doet drie dingen die ik mensen dagelijks laat zien in communicatie- en salestrajecten. Dingen die altijd zo ontzetten moeilijk zijn... dat alleen een vijfjarige ze van nature beheerst. 

1. Een sterke mindset. Hij volgt zijn eigen koers. Omdat hij weet dat zijn manier het resultaat oplevert dat hij wil. Op het moment dat hij het nodig heeft. Niet op het moment dat ik of iemand anders dat van hem verwacht. Hij staat open voor suggesties, en neemt die, ook ter harte, maar alleen als het in zijn straatje past. Maar hij laat zich niet aan het twijfelen brengen door de verwachtingen en wensen van anderen.
2. Visualiseren van de uitkomst. Voor hem stond de uitkomst van tevoren vast. Ik ga fietsen als ik het kan. Niet de vraag ‘kan ik het’ stond voor hem centraal, maar de vraag ‘wanneer zal dat zijn’.
3. Actie. Hij pakte zijn fiets en gaat ervoor, waar wij als volwassenen te vaak blijven hangen in plannen, goede bedoelingen en laters. Maar als het tijdstip daar is, doen we niets.
4. Vieren van succes. Na afloop van zijn fietsavontuur hebben we samen high fives gegeven, geknuffeld en ‘toppies’ uitgedeeld. Ook dat vergeten we als volwassenen nogal eens. ‘Dat hoort er toch bij’, denken we dan al snel…

Simpel toch? Je zou bijna zeggen dat wij nog moeten leren fietsen zonder zijwieltjes…

PS: Mijn excuses aan alle kunstenaars over wiens werk ik ooit heb gezegd: 'Dat kan mijn neefje van vijf ook'. Ik weet nu hoe moeilijk het is.